Rotterdam heeft het (niet?)

Rotterdam legt de rode loper uit voor creatieve pioniers. Zaterdag gingen nieuwe bedrijfsruimten en woonwerk-units van De Schiecentrale in de verkoop. De verwachte run van hippe klanten bleef uit. Rotterdam profileert zichzelf graag als levendig, leefbaar en aantrekkelijk. Om die wens in te vullen wordt druk gehengeld naar jonge creatievelingen. Het idee is dat zij als ‘creatieve pioniers’ door de overheid aangewezen ‘broedplaatsen’ tot leven zullen wekken, waarna de aanwas van andere groepen mensen als vanzelf volgt. Subsidiegeld, rode lopers en veel politiek uithoudingsvermogen moeten het gewenste volk naar de havenstad lokken. Maar werkt het ook zo? Afgelopen zaterdag was er Open Dag in de Schiecentrale, een van de ‘kansenzones’ die economen, bestuurders en stadplanners hebben aangekruist als hotspot. De grote vraag: gaat het daar gebeuren? Als je langs de wapperende bouwzeilen, de nog kale vloeren en de wat armzalige bodywarmers van het begeleidend personeel heen kijkt, is er iets bij voor te stellen. ‘Geef toe,’ zegt Pieter (34), grafisch vormgever van het plaatselijke reclamebureau HBB Communicates, op de derde verdieping van de nieuwe vleugel. ‘Dit uitzicht is inspirerend. In ons huidige pand kijken we tegen auto’s aan en tegen bomen. Dan zie ik door dit immense raam toch liever een boot naar zee tuffen. Het geeft je op z’n minst een gevoel van vrijheid. Van macht.’ Mensen en mindsets Met acht deelprojecten en -gebouwen is de Schiecentrale van alle broedplaatsen in de havenstad het best doordacht. Een communicatiemedewerkster van het Ontwikkelingsbedrijf Rotterdam (OBR) spreekt zelfs van een ‘campus’, waar ‘iedereen straks iets heeft met iedereen’. Een beetje een commune? Architect Robert Winkel van Mei-Architecten grijpt krachtig in: ‘Je hóeft niks met elkaar. Maar in elke wereldstad zie je dat mensen met eenzelfde mindset naar elkaar toe kruipen. Dat gaat hier ook gebeuren.’ Omdat het complex wordt uitgerust met een winkel- en voorzieningenbestand, waaronder een Albert Heijn en buitenschoolse opvang, komt de vraag op: is de Schiecentrale een nieuwe vorm van segregatie? Profiteert de stad wel mee van zo’n campus? ‘Natuurlijk,’ zegt Winkel. ‘Mensen gaan toch ook naar de film? En kopen een boek? Dat doen ze in de binnenstad.’ De gedachte dat toekomstige bewoners liever naar de inspirerende duwboten blijven kijken en een dvd’tje opzetten of klikken naar bol.com, lijkt niet in zijn hoofd op te komen. Terwijl het razendsnelle glasvezel nota bene een belangrijk onderdeel is in het verkooppraatje rond dit audiovisuele knooppunt. En ook in de beleving van lokale ondernemers zijn de ‘kanszones’ op dit moment nog ontvolkte buitenplaatsen. Hollywood aan de Maas Ronald van Oudheusden, presentator van het onlangs verhuisde Radio Rijnmond: ‘Als je een belangrijk mediacentrum wilt worden, prima. Maar als je nog niet eens een kiosk hebt waar je even een krantje kunt kopen, hoe ver ben je dan?’ Wanneer de suggestie wordt gewekt dat het niet zo opschiet met Hollywood aan de Maas, heeft Jacques van Heijningen, directeur van het Rotterdams Film Fonds (RFF) en boegbeeld van de grootse ambities, een mantra paraat: ‘Van de tien nieuwe bedrijven in de creatieve sector zullen er zeven of acht mislukken.’ Kortom, als je een belangrijke brainport wilt worden, moet je een lange adem hebben. En je niet van de wijs laten brengen door nederlagen. Zoals vorig jaar met MTV, toen directeur Dan Ligtvoet op het laatste moment toch koos voor zijn personeel dat dicht bij huis wilde chillen, in Amsterdam dus, en niet voor de ‘bruisende energie’ en ‘aanlokkelijke mogelijkheden’ van Rotterdam. Ook al verliet Ligtvoet de Maasstad met bubbels in de buik, nadat hij door burgemeester, wethouders en andere bestuurders uitgebreid was gefêteerd. Terug naar de Schiecentrale. Als we een kijkje nemen in de hippe woon-werk-units valt meteen op dat er geen muren zijn. Hetgeen een bezoeker de opmerking ontlokt dat je kinderen alvast ‘vijf of tien jaar moet uitstellen’ als je hier intrekt. Maar in de foldertaal van de verhuurder heet het dat ruimte ‘vrij indeelbaar’ is. ‘Ik voel hier de vreemde neiging om naar het kleinste kamertje te vluchten, de wc,’ giechelt een van de weinige bezoekers. Hoewel de bobo’s in de geïmproviseerde ontvangstruimte ondertussen volhouden dat er ‘veel belangstelling’ is en dat de mensen stuk voor stuk ‘enthousiast’ zijn, komen we niemand tegen die van buiten de stad komt. Rotterdam zal nog even moeten blijven investeren in zijn broedplaatsen.

» Read more on depers.nl...